امروزه شهرها به مثابه مجتمع‌های زیستی بشر ساخته با کمبود منابع توأم با اشتیاق فراوان شهرنشینان برای بهره‌مندی از آن رو‌برو شده‌اند که همین امر موجب شیوع رفتارهایی در تعارض با آسایش شهروندان گردیده است. مقامات عمومی این رفتارها را غیر مجاز اعلام و به بهانه‌ی برخورداری از جنبۀ عمومی با اقدامات قهری آن‌ها را مورد مداخله قرار می‌دهند. این رفتارهای غیر مجاز شامل دو دسته جرائم و تخلفات می‌باشند که علیرغم تفاوت‌های اساسی در ماهیت، کارکرد و نحوۀ وقوع ‌بصورت یکسان نرخ وقوع پرتکرار تخلفات شهری مؤید آن است که طراحی جرم‌محور سیاست‌های پیشگیرانه و استفاده از شیوه‌ها و روش‌های یکسان مورد مداخله قرار می‌گیرند، توفیقی در پیشگیری از وقوع آن‌ها نداشته است. همچنین توسعه مفاهیمی همانند جرم‌زدایی، قضازدایی و پرهیز از مجرم نامیدن شهروندان عموماً در حوزۀ جرم شهری کاربرد یافته و به تخلفات شهری تسری پیدا نکرده است. این در حالی است که تخلفات شهری ارتباط گسترده‌تری از جرائم شهری با زندگی روزمرۀ شهروندان به‌ویژه فقرا و تهیدستان دارد و ضروری است تا از این مفاهیم برخوردار گردد، در فقدان مطالعات علمی، این تصور در مدیران بوجود آمده که راهکار، گسترش جرم‌انگاری و تبدیل تخلفات به جرائم و برخورداری از ضمانت اجراهای کیفری بیشتر می‌باشد. به نظر آنچه که ناکارآمدی سیاست‌ها را به دنبال داشته است بی‌توجهی به ویژگی‌های تخلفات شهری در تدوین الگوی مداخله برای پیشگیری از وقوع و تکرار آن‌ها است. پرسش اصلی این مقاله این است که دلائل عدم موفقیت راهکارهای پیشگیری از تخلفات شهری چه بوده و الگوی مناسب با این مفهوم چه وصفی دارد؟ این مقاله بر اساس روش توصیفی‌تشریحی و مبتنی بر تحلیل کتابخانه‌ای تدوین یافته و با پیشنهاد یک الگوی اجرایی و تشریح آن معتقد است کارآمدی سیاست‌های پیشگیرانه‌ی پیرامون تخلفات شهری نیازمند الگوی ویژۀ آن می‌باشد.