در قانون هوش مصنوعی 2024 اروپا، نظارت انسانی همچون یک اقدام حفاظتی اصلی برای اپراتورهای هوش مصنوعی تأکید شده است. کمیسیون اروپا با پیشنهاد قانون جدید، الزام دقیق و جامع نظارت انسانی بر سیستم‌های هوش مصنوعی را مطرح کرده است. در ایران، قانون مدونی برای نظارت انسان بر هوش مصنوعی وجود ندارد؛ اما با استفاده از موادی مانند مواد 7 و 12 قانون مسئولیت مدنی، ماده 333 قانون مدنی، مواد 69 و 112 قانون دریایی و ماده 15 قانون بیمه اجباری 1395، می‌توان موضع قانون‌گذار را در این زمینه مشخص کرد. این مقاله به سؤالاتی مانند چه‌چیزی باید نظارت شود، چه زمانی نظارت لازم است و چه کسی باید نظارت را انجام دهد، پاسخ می‌دهد. همچنین، به ابهامات و شکاف‌های قانون جدید هوش مصنوعی و پیامدهای اعتماد بیش‌ازحد به ارائه‌دهندگان برای ایمن‌سازی زیرساخت نظارتی سیستم‌های هوش مصنوعی پرخطر اشاره می‌کند. این نوشتار با بررسی کتب و مقالات موجود و تجزیه‌وتحلیل آن‌ها، ساختاربندی شده است و پس از تعمق و غور در منابع موجود به این نتیجه می‌رسد که نه ماده 14 قانون جدید هوش مصنوعی اروپا و نه قوانین ایران، جزئیات زیادی در مورد آنچه که ناظر انسانی در هنگام اجرای نظارت باید در نظر بگیرد یا توجه خود را به آن معطوف کند، بیان نمی‌کند. همچنین، نشان داد که فضای زیادی برای ارائه‌دهندگان باقی خواهد ماند تا تعیین کنند، جزئیات مربوط به چه داده‌هایی را بایستی به ناظران انسانی ارائه دهند. نتیجه‌گیری‌های مشابهی در مورد «زمان» اعمال نظارت انجام شد. ارائه‌دهندگان باید اطمینان حاصل کنند که کاربران در هر زمان ممکن است، فرایندهای سیستم را قطع یا لغو کنند.