دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق عمومی

دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق عمومی

تمنای قانون‌گرایی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
استادیار حقوق عمومی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
چکیده
قانون­گرایی از پدیده‌­های مورد علاقه جامعه شناسی حقوق به شمار می‌­آید که اغلب نگاه‌ها بدان خطی، ابزاری و اقتباسی است. این در حالی است که پدیده فوق واجد خصایص پیچیده‌­ای می‌­باشد. در این مقاله سعی شد قانون­گرایی مورد تحلیل میان رشته‌­ای قرار گیرد و بر دادوستد آن با فرهنگ ایران زمین بر مبنای درس‌­هایی از مشروطه تمرکز شود. با توجه به آنکه مفهوم مزبور، ظهور و قوام آن با دستگاه‌­های معرفتی متفاوت بررسی می‌­شود، نیل به فهمی جامع از آن، به ویژه در جامعه در حال گذارِ ایران، مستلزم ورود به حوزه­‌های مختلفی مانند کلام، فقه، تاریخ، حقوق، جامعه‌­شناسی، انسان­شناسی، و... (تحلیل سیستمی) است. در این مقاله از روش توصیفی - تحلیلی با ابزار فیش­‌برداری بهره برده و سعی شد گام دیگری در حوزۀ مطالعاتی جامعه‌­شناسی حقوق باشد. از نتایج چنین برآمد که قانون­گرایی دارای جنبه اجتماعی و پدیده‌­ای پیچیده، چند­ساحتی، متغیر و متنی است که در رابطه‌­ای رفت و برگشتی با مهم­ترین اقتضای خود فرهنگ قرار دارد. غایت آن نفی رفتار دلبخواهی، و روح آن نیز برابری است. چرایی رابطه مزبور بیش از همه ریشه در اهمیت وجود بستر ظهور فرهنگ قانون­گرایی دارد. اهمیت اقتضای فرهنگی نیز بدان دلیل است که قانون­گرایی نوعی رفتار اجتماعی بوده و این خود عمدتاً توسط هنجارهای مسلط اجتماعی الگودهی می‌­شود. بر اساس آمارهای موجود، کشور ما در حال حاضر فاقد شرایط مطلوب برای پایداری قانون­گرایی است. در جستجوی علت این نا­همنوایی، مطالعات ما نشان داد در فرهنگ ایرانی نوعی خصلت فرق‌ه­ای قابل شناسایی است. این خصیصه، فرهنگ مزبور را در مقابل غایت و روح قانون­گرایی قرار می‌­دهد. اما رابطۀ مزبور از نوع تباین نیست؛ با عنایت به مناسبات رفت و برگشتیِ نظام قانونی و فرهنگ، تغییراتی از حیث تبعیت از قانون در برخی حوزه­‌های اجتماعی به وجود آمده که نشان دهنده تحول در داد و ستد فرهنگ ایرانی با قانون­گرایی است.
کلیدواژه‌ها