حقوق بین‌الملل که در گذشته عمدتاً به حوزه روابط دیپلماتیک و درگیری‌های مسلحانه محدود شده بود، به یُمن انقلابهای صنعتی مختلف قلمرو بسیار گسترده‌ای یافته است. فناوری علاوه بر اینکه مرزهای جغرافیایی حقوق بین‌الملل را به فضای ماورای جو و اعماق دریاها و اقیانوسها گسترانده، در داخل کشورها نیز صلاحیتها و اختیارات ملی دولتها را به صورت فزاینده‌ای محدود ساخته است. به نظر می‌رسد بدون انکار نقش عوامل سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و ... در تحول حقوق بین‌الملل و توسعه مرزهای آن، فناوری‌های جدید بیش از سایر عوامل تأثیر داشته‌اند. توسعه فناوری حقوق بین‌الملل فضا را بنیاد نهاد، حقوق بین‌الملل دریاها را به منطقه بین‌المللی اعماق سوق داد، مالکیت فکری را حمایتی جهانی بخشید، انرژی هسته‌ای را با صلح و امنیت جهانی پیوند زد، و محیط زیست را واحد و یکپارچه قلمداد نمود؛ ضمن آنکه در زمان صلح و جنگ ارزشهای انسانی را مورد حراست قرار داد و به دولتها تفهیم نمود که هدف وسیله را توجیه نمی‌کند و نه پیروزی در جنگ، نه حفظ حاکمیت دولت، به هر شیوه و با هر ابزاری از قانونیت و مشروعیت بین‌المللی برخوردار نیست. از سوی دیگر هوش مصنوعی، جامعه جهانی را با بیم‌ها و امیدهای مختلف، و نظام حقوق بین‌الملل را با چالشهای گوناگون مواجه ساخته است.